Kenter Tiyatrosu İlanı ve Tiyatronun Yönetimi
2 Mayıs 2009 Cumartesi günü , Hürriyet Keyf’de iki Kent Oyuncuları-Cimri ilanı çıktı, bir sayfa arayla.(3 Mayıs’da ayni ilanlar ayni sayfada alt alta yayımlandı.)
İlanlardan birinde “Bu sezon için Cimri oyununa yer kalmamıştır. Yeni sezonda görüşmek dileğiyle.İlginize teşekkür ederiz” yazıyordu. İlan 2 ve 3 Mayıs 2009 tarihlerindeki gösteriler için verilmişti.
İkinci ilan da ise Cimri oyunun 9 Mayıs 2009 da Caddebostan Kültür Merkezi’ndeki gösterisini duyuruyordu.
Demek ki sezon bitmemişti. Oyun devam ediyordu. Ama neden “Bu sezon Cimri oyununa yer kalmamıştır”?
Dikkatle bakınca iki farklı ilanın nedenini anladım.
Birinci ilanı Kent Oyuncuları vermişti. Onlar kendi salonlarında sezonu kapattıklarını ilan ediyorlardı ama ilanda salonun ismi yoktu.
İkinci ilanı ise organizasyon şirketi vermişti.
İlanlardaki bilet satış şirketleri farklıydı.
Tiyatronun ilanında kendi özel sponsorunun logosu vardı. Her ikisinde de “T.C.Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın maddi katkılarıyla” ibaresi yer alıyordu.
Her sektörde olduğu gibi tiyatroda da kurumsal imaj önemli olmalıdır. Ancak tiyatromuzda çok da önemsenmediğini bu ilan örneği ile görmüş olduk. “Sezonu kapattığını” ilan eden tiyatro “gerçekten” kapatmış olmalıdır.
Bu durumun maddi , manevi , bürokratik bir çok mazereti mutlaka ortaya konacaktır. Ama tek bir ilanda çözülebilecek bir durumun iki ayrı ilan ile kafa karıştırmasını önlemek o kadar da zor olmasa gerek ? İlanı okuyan için tiyatronun kendisi ya da organizatörü ne fark eder?
Pek çok örnekte tiyatrolarımızın “yönetilmediğini” görmekteyiz.
Tiyatronun yönetimi, tiyatro salonuna kafe ilave ederek ya da sahneyi kiralayarak (paylaşarak) yeni kaynak yaratma çabaları ile sınırlı bir iş değildir.
Tiyatronun özellikle teknik altyapısının (elektrik , mekanik ihtiyaçlarının) korunması, bakımı ve yeni çağdaş olanaklarla donatılması ; yangın vb risklere karşı hem salonun hem de seyircinin korunması ; yangın,deprem gibi durumlar için panik tahliye planlarının hazırlanması ; gösteri sırasındaki acil sağlık yardımının önceden düşünülmesi vb gibi pek çok konunun dikkate alınması gerekir.
Berlin’de bir gösteri sırasında orta sırada fenalaşan bir kişiye nasıl yol açıldığını görerek şaşırmıştım. Sıra başına en yakın çıkış yönüne doğru oturanlar sessizce yerlerinden kalktılar, yolu açtılar ve duvar dibinde tek sıra oldular. O sırada salona sağlık memuru girdi ve kişiyi sessizce dışarı taşıdılar. Duvar dibinde sıralananlar ayni düzende sırayla yerlerine oturdular. Oyun arasında, kişinin salon dışında sağlık memurunun denetiminde takip edildiğini gördüm. Bunlar olurken gösteri devam etti.
Bu toplumun içine sinmiş (otomatikleşmiş) , öğretilmiş bir tepki biçimi idi.
Ayni gece, güvenlik ekibinin gösteri sırasında sessizce salonu kontrol ettiklerini gördüm.
Bu yazıyı tamamlarken Bursa’da hastane yangını haberi geldi. Tiyatrolarımızda da ayni tehlike var.
Levent Üzümcü bir tv programında sahne arkasında yaşanan bir kazayı anlattı. Korkuluksuz merdivenden düşen sanatçı(Güzin Özyağcılar) sakatlanmış,oyun da kalkmış. O merdiven hala korkuluksuzmuş.
Tiyatro binalarımızın çağdaş işletme anlayışı ile hazır tutulduğunu söylemek çok zor.
Belediyelerin , tiyatro yapılarına bu gözle bakmalarını ve ona göre ruhsat vermelerini umut ediyorum. Hatta tiyatro yöneticilerinin ehil insanlardan seçilmesi ve onlar için periyodik sertifika programlarının düzenlenmesi gerekiyor.
Ayrıca tiyatronun sanatsal vizyon ve imajının da şekillendirilmesi gerekir.
Ama “imaj” yapacağım diye çok da kasmamalı. Her “imaj” ülke gelenekleri ile “örülmeli.
(Almanya’da asırlık sanat binalarında oyun arasında fuayede toplanan seyirciler uzun kuyruklar bekleyerek bir bardak şarap, şampanya, bira,su her neyse içeceğini alıyordu. Fuayede sokaktan gelen brezel (alman simidi) satıcısı da taze “brezel” satıyordu. İçeceğin yanında “brezel” yemek bir gelenek olmuştu demek ki. Özenle giyinmiş -hatta bazılarında gece kıyafetleri vardı- seyirciler şampanya yanında brezel yiyorlardı.
AKM’nin içinde simit satıcısı hayal edebiliyor musunuz? (Hayal edememeniz, AKM’yi unutmuş olmanızdan kaynaklanıyor olmasın ! ))
Bizdeki “sanat hayranlığı” göstergesi de fuaye , salon duvarlarına karikatür asmak. (Şimdilerde kebapçı duvarlarında bile karikatür var) Sanata ait mekanlarda diğer sanat dallarına olan saygı bununla sınırlı kalmamalı. Resim,heykel vb diğer sanat ürünleri de sergilenmeli.
Tiyatronun vizyonu ise yurt dışına gidip gelenlerin gördükleri, bizzat duydukları ya da duyanlardan duydukları oyunları sezon programına almaktan ibaret bir uğraş değildir. "Ah..Tam sana göre oyun!" , "Bu oyun tutar" dan daha derin değerlendirmelerin yapılması gerekir.
Bazı tiyatrolarda, ya tiyatro yöneticisinin akrabasının ya da edebiyat fakültesi ya da tiyatro mezunlarının bu işlerle (tiyatro yönetimi , yer gösterme) görevlendirildiğini görüyoruz. Bizde özel –kamu fark etmez , tiyatro yöneticisi, üniversite mezunu da olsa “memur”.
Her şeyi bilen yönetmenler ve tiyatro yöneticileri yerine, bilmediğini bilen, bilene danışabilen , disiplinlerarası ortak çalışmalar ile “trend” yaratabilen tiyatro adamlarına gereksinim vardır.
Artık uluslar arası vizyonu ve yeterli derinliği olmayanlar ile dünya tiyatrosunun önemli bir parçası olmak mümkün değildir. Seyircinizi güldürürsünüz ama kendi kaderinizin efendisi olmak yerine yazılmasında ufacık da olsa katkınızın olmadığı bir oyunun aktörü olup verilen rolü oynarsınız o kadar.
Melih Anık
günce etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
günce etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
26 Mayıs 2009 Salı
23 Nisan 2009 Perşembe
Tiyatroda Günlük 23 Nisan 2009
“Bana Benzemeyen Kalmasın”
Mahir Günşiray, Avrupa Birliği’nin o birliğe aday olan ya da çevresindeki ülkeler ve onların kültürleriyle ilişkiler kurarak, bir tür yakınlaşma sağlayarak , etrafında “kendine benzemeyen kalmasın” diye fonlar ayırdığını belirtiyor ve Türkiye’de “Onların bizi algılamasına uygun işler yapmaya başlıyoruz ki oranın kodlarıyla burada iş yapmaya çalışmak bana sahtekarlık olarak geliyor doğrusu……….. Bazı sanatçılar oradan ilgi ve talep gelmeye başladığı zaman kendilerini ona göre yönlendirmeye başlıyorlar. Böyle olursa inandığım sahici tiyatroda, her sanatçının kendi içinden çıkacak,ona ait,onun dünyasını gösteren hakiki yaklaşımı bulmakta ve tutmakta büyük zorluk çekeceğiz” diyor. ( Cumhuriyet-28 Mart 2009)
“Bazı sanatçı”ların kim olduğunu da söyleseydi keşke..
Günşiray, “İçten bir şekilde (tiyatro) yapılırsa ve içeriği ön planda tutan bir yaklaşım benimsenirse o zaman seyircinin ilgisiyle karşılığı alınır. Bu sıcak ilişki doğarsa o “tiyatrodan soğuyan izleyici” de daha çok ilgi gösterir.” demiş.
Bu sözlerin tiyatro dünyamızın öz eleştiri yapmaya başlamasının göstergesi olduğunu düşünüyorum.
Günşiray, “İyi tiyatro yaşayan tiyatrodur ve yaşayan tiyatro ile de samimi tiyatro anlayışı sürecektir” demiş.
Günşiray “tiyatro”nun başına “Sahici”, “İyi”, “Yaşayan” ve “Samimi” sıfatlarını koyarak tartışılmaya değer tesbitler yapıyor.
Aylar önce bir yazımda (www.tiyatrodunyasi.com/ “Leonce ile Lena: Entelektüel Atraksiyon - Festivallik Oyun”) ben de bunları anlatmaya çalışmıştım. Öfkelenenler olmuştu. Şimdi benzer tespitleri duyuyor olmak içimi ferahlattı.
Seyirci
Dilek Türker, Kanal Türk’de (13 Nisan 2009-“Ebru Akel”) hesap yapıyor. Her biri 500 seyircili 100 gösteride seyircisini “kucaklıyormuş”. Toplam 50000 seyirci…Sezon için …
Bu hesap doğruysa tiyatroda seyirci sorunu yoktur.
Kerem Alışık ve Hatice Aslan da seyirci sorunu olmadığını söylüyor..(SkyTürk)
Bu açıklamaları tarihe not düşelim diye kaydettim.
Fazıl Say
Fazıl Say yazmış:
“ABD deki ilk yıllarımda, -yarışmayı kazandıktan ve konser hayatımın başlamasından itibaren-, çok sayıda 'okul konseri' vermek zorundaydım. Bu biraz da Amerika'daki sistemdir. Mesela Washington'da Kennedy Center da konser mi var? Oraya konserden üç gün önceden gidilir, bir ilkokul, bir lise ve bir üniversitede konser verilir, öğrencilerle sohbet edilirdi. Amerikan ilkokullarında çocuklar benden en çok 'Star Wars' film müziğini çalmamı isterlerdi. Envai çeşit soruyla karşılaştım. İçlerinde, çalmak isteyen, bana fikir danışan yetenekli ufaklıklar da olurdu... Elimden geleni yapardım. Burada söz konusu olan mantık, genç bir sanatçı adayı, sadece Kennedy Center mertebesine varmakla kalamaz, topluma ve ‘gençlere de örnek olmalıdır' mantığı... Çok da doğru.”(www.fazılsay.org / “Varoşlara kültür niye gitmedi?” )
Benim ilgimi çeken “Sanatçı topluma ve gençlere örnek olmalıdır” cümlesi ve de uygulama..
Bizde durum nasıl , ne yapılıyor ?
Örneğin festival düzenleyenler ve sanatçılarımız böyle bir sorumluluk taşımaları gerektiğini biliyorlar mı?
New York Metropolitan Opera
Metro Politan Opera, programında olan operaları canlı olarak dünyanın pek çok ülkesindeki sinemalarda HD kalitesi ile bir süredir yayımlamakta. Mesela 7 mart’da Madame Butterfly – Puccini ; 21 Mart’da La Sonnambula – Bellini yayımlandı. 9 Mayıs’da La Cenerentola – Rossini yayımlanacak.
Bu yayın alanına Avrupa,Güney Amerika, Afrika ve Avustralya dahil bir çok ülkede pek çok sinema alınmış . İçlerinde Türkiye yok.
Metro Politan Opera’da bilet fiyatları 20 ile 300 dolar arasında değişiyor.Sinemalardaki bilet fiyatları ise 20 dolar civarında.
Amaç operayı yaygınlaştırmak . Özellikle genç seyircilerin ilgisini çekmek. (Amerika Birleşik Devletleri’nde eğitimli kişiler içinde opera sevenlerin oranı % 10 larda imiş.)
Bu seyirci çekmek için tüm olanakların değerlendirilmesi amacıyla denenen yollardan biri. ABD’de de ekonomik koşullar seyirci sayısını etkiliyor. Ama kimse seyirci gelmiyor diye oturmuyor. Yeni arayışlar içinde…
Bu yolun giderek yaygınlaşması ile tiyatro ve operada canlı gösteri izlemenin nasıl bir mecraya doğru kayacağı tartışılmakta. Salondaki seyircinin nefesi , ya da sahneden salona akan sıcaklığın büyüsü yok mu olacak?
Sanıyorum uzun vadede (getirilerin de global olduğu dikkate alınırsa) yeni 3 boyutlu naklen yayınlara bağlı olarak , salonda yerinden seyrediliyormuş hissini veren yeni teknolojilerin tetikleneceğini düşünmek yanlış olmayacak.
Ayni anda dünyanın onlarca sinemasında seyredilen bir gösteri sonundaki alkışların “gerçek”liği ve de nasıl yerine ulaştırılacağı ise herhalde hayali bile çok zevkli bir rüya olur !
Melih Anık
Mahir Günşiray, Avrupa Birliği’nin o birliğe aday olan ya da çevresindeki ülkeler ve onların kültürleriyle ilişkiler kurarak, bir tür yakınlaşma sağlayarak , etrafında “kendine benzemeyen kalmasın” diye fonlar ayırdığını belirtiyor ve Türkiye’de “Onların bizi algılamasına uygun işler yapmaya başlıyoruz ki oranın kodlarıyla burada iş yapmaya çalışmak bana sahtekarlık olarak geliyor doğrusu……….. Bazı sanatçılar oradan ilgi ve talep gelmeye başladığı zaman kendilerini ona göre yönlendirmeye başlıyorlar. Böyle olursa inandığım sahici tiyatroda, her sanatçının kendi içinden çıkacak,ona ait,onun dünyasını gösteren hakiki yaklaşımı bulmakta ve tutmakta büyük zorluk çekeceğiz” diyor. ( Cumhuriyet-28 Mart 2009)
“Bazı sanatçı”ların kim olduğunu da söyleseydi keşke..
Günşiray, “İçten bir şekilde (tiyatro) yapılırsa ve içeriği ön planda tutan bir yaklaşım benimsenirse o zaman seyircinin ilgisiyle karşılığı alınır. Bu sıcak ilişki doğarsa o “tiyatrodan soğuyan izleyici” de daha çok ilgi gösterir.” demiş.
Bu sözlerin tiyatro dünyamızın öz eleştiri yapmaya başlamasının göstergesi olduğunu düşünüyorum.
Günşiray, “İyi tiyatro yaşayan tiyatrodur ve yaşayan tiyatro ile de samimi tiyatro anlayışı sürecektir” demiş.
Günşiray “tiyatro”nun başına “Sahici”, “İyi”, “Yaşayan” ve “Samimi” sıfatlarını koyarak tartışılmaya değer tesbitler yapıyor.
Aylar önce bir yazımda (www.tiyatrodunyasi.com/ “Leonce ile Lena: Entelektüel Atraksiyon - Festivallik Oyun”) ben de bunları anlatmaya çalışmıştım. Öfkelenenler olmuştu. Şimdi benzer tespitleri duyuyor olmak içimi ferahlattı.
Seyirci
Dilek Türker, Kanal Türk’de (13 Nisan 2009-“Ebru Akel”) hesap yapıyor. Her biri 500 seyircili 100 gösteride seyircisini “kucaklıyormuş”. Toplam 50000 seyirci…Sezon için …
Bu hesap doğruysa tiyatroda seyirci sorunu yoktur.
Kerem Alışık ve Hatice Aslan da seyirci sorunu olmadığını söylüyor..(SkyTürk)
Bu açıklamaları tarihe not düşelim diye kaydettim.
Fazıl Say
Fazıl Say yazmış:
“ABD deki ilk yıllarımda, -yarışmayı kazandıktan ve konser hayatımın başlamasından itibaren-, çok sayıda 'okul konseri' vermek zorundaydım. Bu biraz da Amerika'daki sistemdir. Mesela Washington'da Kennedy Center da konser mi var? Oraya konserden üç gün önceden gidilir, bir ilkokul, bir lise ve bir üniversitede konser verilir, öğrencilerle sohbet edilirdi. Amerikan ilkokullarında çocuklar benden en çok 'Star Wars' film müziğini çalmamı isterlerdi. Envai çeşit soruyla karşılaştım. İçlerinde, çalmak isteyen, bana fikir danışan yetenekli ufaklıklar da olurdu... Elimden geleni yapardım. Burada söz konusu olan mantık, genç bir sanatçı adayı, sadece Kennedy Center mertebesine varmakla kalamaz, topluma ve ‘gençlere de örnek olmalıdır' mantığı... Çok da doğru.”(www.fazılsay.org / “Varoşlara kültür niye gitmedi?” )
Benim ilgimi çeken “Sanatçı topluma ve gençlere örnek olmalıdır” cümlesi ve de uygulama..
Bizde durum nasıl , ne yapılıyor ?
Örneğin festival düzenleyenler ve sanatçılarımız böyle bir sorumluluk taşımaları gerektiğini biliyorlar mı?
New York Metropolitan Opera
Metro Politan Opera, programında olan operaları canlı olarak dünyanın pek çok ülkesindeki sinemalarda HD kalitesi ile bir süredir yayımlamakta. Mesela 7 mart’da Madame Butterfly – Puccini ; 21 Mart’da La Sonnambula – Bellini yayımlandı. 9 Mayıs’da La Cenerentola – Rossini yayımlanacak.
Bu yayın alanına Avrupa,Güney Amerika, Afrika ve Avustralya dahil bir çok ülkede pek çok sinema alınmış . İçlerinde Türkiye yok.
Metro Politan Opera’da bilet fiyatları 20 ile 300 dolar arasında değişiyor.Sinemalardaki bilet fiyatları ise 20 dolar civarında.
Amaç operayı yaygınlaştırmak . Özellikle genç seyircilerin ilgisini çekmek. (Amerika Birleşik Devletleri’nde eğitimli kişiler içinde opera sevenlerin oranı % 10 larda imiş.)
Bu seyirci çekmek için tüm olanakların değerlendirilmesi amacıyla denenen yollardan biri. ABD’de de ekonomik koşullar seyirci sayısını etkiliyor. Ama kimse seyirci gelmiyor diye oturmuyor. Yeni arayışlar içinde…
Bu yolun giderek yaygınlaşması ile tiyatro ve operada canlı gösteri izlemenin nasıl bir mecraya doğru kayacağı tartışılmakta. Salondaki seyircinin nefesi , ya da sahneden salona akan sıcaklığın büyüsü yok mu olacak?
Sanıyorum uzun vadede (getirilerin de global olduğu dikkate alınırsa) yeni 3 boyutlu naklen yayınlara bağlı olarak , salonda yerinden seyrediliyormuş hissini veren yeni teknolojilerin tetikleneceğini düşünmek yanlış olmayacak.
Ayni anda dünyanın onlarca sinemasında seyredilen bir gösteri sonundaki alkışların “gerçek”liği ve de nasıl yerine ulaştırılacağı ise herhalde hayali bile çok zevkli bir rüya olur !
Melih Anık
Etiketler:
fazıl say,
günce,
mahir günşiray
9 Nisan 2009 Perşembe
Tiyatroda Günlük - 9 Nisan 2009
“Arranged”- (Çöpçatan)
2007 yılında yapılmış bir film. Musevi ve (Suriyeli) Müslüman iki dindar ailenin kızları arasındaki arkadaşlığı odağa koyup, dinler arası yakınlaşma,gelenekler,yeni dünya düzenine dokundurmalar yapıyor. Türkiye’de ne kadar gündeme geldi bilmiyorum.
Farklı dünya görüşlerinin uzlaşmasının hiç de olanaksız olmadığı üzerine bir öneri gibi.Belki bizim sorunlarımıza da ışık tutardı.
Filmin ilginç diğer yönü senaryo yazarı Stefan Schaefer’ın biyografisinden çıktı. Schaefer, Wesleyan Universitesi’nden politik teori ve tiyatro dallarında derece alarak mezun olmuş.
Bizde tiyatro eğitiminin bir başka sosyal konu ile ilişkilendirilmesi gerekir diye düşünüyorum. Örneğin tiyatro eğitiminin yanına konulabilecek tarih, sosyoloji, antropoloji, arkeoloji, din bilim vb gibi konularda eğitim , tiyatrocularımıza yepyeni ufuklar açar ve tiyatromuzu zenginleştirir.
Zira artık salt oyunculuk ağırlıklı tiyatro eğitimi ile tiyatro yapmak olanaklı değil.
“Doubt”, Hugh Jackman , Yazarlık, Oyunculuk…
Oscar 2009 ’a 4 oyuncu adayı (Meryl Streep,Philip Seymour Hoffman,Amy Adams,Viola Davis) vermiş bir film Doubt. Oyuncuların yeteneklerine hayran kalmamak mümkün değil. Ama Doubt’ın bence daha da önemli özelliği metni.. Senaryo John Patrick Shanley'e ait.
Shanley, oyun yazarı olarak tanınıyor ama filmin senaristi ve de yönetmeni. Senaryolarında bir kelimenin bile değiştirilemez olduğunu sözleşmelerine koyduğu belirtiliyor. Shanley eğitimde geçen hayal kırıklığı yıllarından sonra New York Üniversitesi “Educational Theater” bölümünden mezun olmuş.(1977) Mesleği sorulunca oyun ve senaryo yazarı,sandviç imalatçısı ve apartman boyacısı olarak cevap veriyormuş. Holywood ve off-Broadway’de çok zaman geçirmiş. Pek çok oyun,senaryo,uyarlama yazmış, oyun ve film yönetmiş. Bir anlamda işin kalbinden gelmiş.
Doubt onun kariyerinin doruk noktası olarak sayılıyor. Oyun, Tony En iyi Oyun Ödülü , Obie Ödülü ve Pulitzer Drama Ödülü almış.
Doubt oyun yazarları için mükemmel bir örnek. Meryl Streep ile Philip Seymour Hoffman,Amy Adams,Viola Davis arasında öyle dialoglar var ki hayran kalmamak elde değil.
Ve de bir oyun yazarının toplumun hassas bir konusunu ele alışı ve de sunuşunda ustalık örnek olacak düzeyde.
Sunucu Hugh Jackman, Oscar gecesinin bir başka doruk noktası. Avustralya filminin de oyuncusu olan Jackman’ın sunuculukta sergilediği performans çok güzel.
Bu iki örnekten neden bahsettim acaba?
Tiyatromuz için alınacak yazarlık ve oyunculuk dersleri mi var ?
Bizim oyuncularımızın ne kadarı en az bir bölgemize ait folkloru bilir, oyunu oynayabilir? Dans edebilir? Bir enstrüman çalabilir ? Şarkı , türkü bilir ve "adam gibi" söyler ?
Daha bu toprakların kültüründen ne kadar beslendiklerini sormadım bile.(Bırakın dünya uygarlıklarını...)
Ya da ne kadarı beden olarak “fit”tir? Sahnede “kebap göbeği” ile arz-ı endam eden ama sesi ya da bir bakışı ile seyirciyi avucunun içine alacağını düşünenleri mi hatırladım ?
Neden Amerikalarda eğitim alıp (hatta rol alıp)Türkiye’ye dönenler bir daha geri dön/e/mezler ?
Yoksa içinde yaşadığımız “maşrapa” bize okyanus mu görünür?
Maşrapasını Okyanus Sanan Balık
Bir Küçük Kara Balık varmış. Demiş ki:
“Balıkların çoğu yaşlandıkları zaman ömürlerini boşu boşuna geçirdiklerinden yakınırlar. Sürekli sızlanır, lanet okur, her şeyden şikayet ederler. Ben bilmek istiyorum; gerçekten de yaşamak dediğimiz şey şu bir avuç yerde yaşlanıncaya kadar dolaşıp durmaktan mı ibaret; yoksa dünyada başka şekilde yaşamak da mümkün mü?”
“ Dünyada bizden güzeli yoktur. Senin gibi kılıksız ve rüküş değiliz.” diyen kurbağalara, Küçük Kara Balık : “Sizin bu denli kendini beğenmiş olduğunuzu tahmin etmezdim. Yine de affediyorum sizi. Çünkü cahilliğinizden böyle konuşuyorsunuz.” demiş. Yavru kurbağalar bir ağızdan:” Biz cahil miyiz yani?” diye bağırışmışlar. Küçük Kara Balık: ” Cahil olmasaydınız, dünyada birçoklarının kendilerine göre bir güzellikleri olduğunu bilirdiniz. “ demiş. Yavru kurbağalar: ”Bunun dışında başka bir dünya daha mı var?” diye şaşkınlıkla sormuşlar.
Yaşlı Kurbağa:” Soysuz yaratık! Ne poz atıp duruyorsun? Bulmuşsun çocukları; sallıyor da sallıyorsun! Ben, dünyanın bu su birikintisi olduğunu anlayacak kadar çok yaşadım. Haydi, git işine; çocuklarımın da aklını karıştırma!” demiş Küçük Kara Balık’a… Küçük Kara Balık:” Yaşadığının yüz mislini yaşasan da yine aynı cahil ve aciz kurbağa olarak kalacaksın.” demiş.
Hala Küçük Kara Balık’ı bilmeyenler varmış…..Maşrapalarını okyanus sandıkları için bir avuç suda dolaşıp duruyorlarmış.
Nerden aklıma geldi bu kara balık
Hikaye: Samed Behrengi -“Küçük Kara Balık”
Tiyatro Günü Seyirci Bildirisi..
Bugün Tiyatro Günü..
Ben Seyirci’yim.
Kimine göre eğitilmesi gerekenim ; kimine göre güldürülmesi gereken.
Bazen mağara kadar karanlık bazen sürüde bir koyun gibi suskun..
Alkıştır benim sesim , gücüm , isyanım ..
“Dünyanın her yerinde, tiyatro varsa ben doğarım. Hükmüm kesindir ,temyizi yoktur”(Muhsin Ertuğrul)
Çocuk gibiyimdir . Eğitilirken , güldürülürken öğretirim.
Melih Anık
2007 yılında yapılmış bir film. Musevi ve (Suriyeli) Müslüman iki dindar ailenin kızları arasındaki arkadaşlığı odağa koyup, dinler arası yakınlaşma,gelenekler,yeni dünya düzenine dokundurmalar yapıyor. Türkiye’de ne kadar gündeme geldi bilmiyorum.
Farklı dünya görüşlerinin uzlaşmasının hiç de olanaksız olmadığı üzerine bir öneri gibi.Belki bizim sorunlarımıza da ışık tutardı.
Filmin ilginç diğer yönü senaryo yazarı Stefan Schaefer’ın biyografisinden çıktı. Schaefer, Wesleyan Universitesi’nden politik teori ve tiyatro dallarında derece alarak mezun olmuş.
Bizde tiyatro eğitiminin bir başka sosyal konu ile ilişkilendirilmesi gerekir diye düşünüyorum. Örneğin tiyatro eğitiminin yanına konulabilecek tarih, sosyoloji, antropoloji, arkeoloji, din bilim vb gibi konularda eğitim , tiyatrocularımıza yepyeni ufuklar açar ve tiyatromuzu zenginleştirir.
Zira artık salt oyunculuk ağırlıklı tiyatro eğitimi ile tiyatro yapmak olanaklı değil.
“Doubt”, Hugh Jackman , Yazarlık, Oyunculuk…
Oscar 2009 ’a 4 oyuncu adayı (Meryl Streep,Philip Seymour Hoffman,Amy Adams,Viola Davis) vermiş bir film Doubt. Oyuncuların yeteneklerine hayran kalmamak mümkün değil. Ama Doubt’ın bence daha da önemli özelliği metni.. Senaryo John Patrick Shanley'e ait.
Shanley, oyun yazarı olarak tanınıyor ama filmin senaristi ve de yönetmeni. Senaryolarında bir kelimenin bile değiştirilemez olduğunu sözleşmelerine koyduğu belirtiliyor. Shanley eğitimde geçen hayal kırıklığı yıllarından sonra New York Üniversitesi “Educational Theater” bölümünden mezun olmuş.(1977) Mesleği sorulunca oyun ve senaryo yazarı,sandviç imalatçısı ve apartman boyacısı olarak cevap veriyormuş. Holywood ve off-Broadway’de çok zaman geçirmiş. Pek çok oyun,senaryo,uyarlama yazmış, oyun ve film yönetmiş. Bir anlamda işin kalbinden gelmiş.
Doubt onun kariyerinin doruk noktası olarak sayılıyor. Oyun, Tony En iyi Oyun Ödülü , Obie Ödülü ve Pulitzer Drama Ödülü almış.
Doubt oyun yazarları için mükemmel bir örnek. Meryl Streep ile Philip Seymour Hoffman,Amy Adams,Viola Davis arasında öyle dialoglar var ki hayran kalmamak elde değil.
Ve de bir oyun yazarının toplumun hassas bir konusunu ele alışı ve de sunuşunda ustalık örnek olacak düzeyde.
Sunucu Hugh Jackman, Oscar gecesinin bir başka doruk noktası. Avustralya filminin de oyuncusu olan Jackman’ın sunuculukta sergilediği performans çok güzel.
Bu iki örnekten neden bahsettim acaba?
Tiyatromuz için alınacak yazarlık ve oyunculuk dersleri mi var ?
Bizim oyuncularımızın ne kadarı en az bir bölgemize ait folkloru bilir, oyunu oynayabilir? Dans edebilir? Bir enstrüman çalabilir ? Şarkı , türkü bilir ve "adam gibi" söyler ?
Daha bu toprakların kültüründen ne kadar beslendiklerini sormadım bile.(Bırakın dünya uygarlıklarını...)
Ya da ne kadarı beden olarak “fit”tir? Sahnede “kebap göbeği” ile arz-ı endam eden ama sesi ya da bir bakışı ile seyirciyi avucunun içine alacağını düşünenleri mi hatırladım ?
Neden Amerikalarda eğitim alıp (hatta rol alıp)Türkiye’ye dönenler bir daha geri dön/e/mezler ?
Yoksa içinde yaşadığımız “maşrapa” bize okyanus mu görünür?
Maşrapasını Okyanus Sanan Balık
Bir Küçük Kara Balık varmış. Demiş ki:
“Balıkların çoğu yaşlandıkları zaman ömürlerini boşu boşuna geçirdiklerinden yakınırlar. Sürekli sızlanır, lanet okur, her şeyden şikayet ederler. Ben bilmek istiyorum; gerçekten de yaşamak dediğimiz şey şu bir avuç yerde yaşlanıncaya kadar dolaşıp durmaktan mı ibaret; yoksa dünyada başka şekilde yaşamak da mümkün mü?”
“ Dünyada bizden güzeli yoktur. Senin gibi kılıksız ve rüküş değiliz.” diyen kurbağalara, Küçük Kara Balık : “Sizin bu denli kendini beğenmiş olduğunuzu tahmin etmezdim. Yine de affediyorum sizi. Çünkü cahilliğinizden böyle konuşuyorsunuz.” demiş. Yavru kurbağalar bir ağızdan:” Biz cahil miyiz yani?” diye bağırışmışlar. Küçük Kara Balık: ” Cahil olmasaydınız, dünyada birçoklarının kendilerine göre bir güzellikleri olduğunu bilirdiniz. “ demiş. Yavru kurbağalar: ”Bunun dışında başka bir dünya daha mı var?” diye şaşkınlıkla sormuşlar.
Yaşlı Kurbağa:” Soysuz yaratık! Ne poz atıp duruyorsun? Bulmuşsun çocukları; sallıyor da sallıyorsun! Ben, dünyanın bu su birikintisi olduğunu anlayacak kadar çok yaşadım. Haydi, git işine; çocuklarımın da aklını karıştırma!” demiş Küçük Kara Balık’a… Küçük Kara Balık:” Yaşadığının yüz mislini yaşasan da yine aynı cahil ve aciz kurbağa olarak kalacaksın.” demiş.
Hala Küçük Kara Balık’ı bilmeyenler varmış…..Maşrapalarını okyanus sandıkları için bir avuç suda dolaşıp duruyorlarmış.
Nerden aklıma geldi bu kara balık
Hikaye: Samed Behrengi -“Küçük Kara Balık”
Tiyatro Günü Seyirci Bildirisi..
Bugün Tiyatro Günü..
Ben Seyirci’yim.
Kimine göre eğitilmesi gerekenim ; kimine göre güldürülmesi gereken.
Bazen mağara kadar karanlık bazen sürüde bir koyun gibi suskun..
Alkıştır benim sesim , gücüm , isyanım ..
“Dünyanın her yerinde, tiyatro varsa ben doğarım. Hükmüm kesindir ,temyizi yoktur”(Muhsin Ertuğrul)
Çocuk gibiyimdir . Eğitilirken , güldürülürken öğretirim.
Melih Anık
7 Nisan 2009 Salı
Tiyatroda Günlük 7 Nisan 2009
Yazıda “Kaynak” Kullanımı…
Yazıya eklenen “Kaynaklar” ile ilgili şöyle düşünüyorum:
Kimisi yazıya doğrudan bağlantılı olanlardır. Onlardan alıntı yapılmıştır.
Kimisi yazıda kullanılmamış da olsa başkaları için yararlı olacağını düşünülen yani “Ararken karşıma çıktı siz de bir bakın” anlamına gelen kaynaklardır. Onlardan alıntı yapılmamıştır. Bu okuyucu için kolaylık sağlama anlamındadır.
Kaynak ile ayni görüşte olmanız gerekmez. Bazen olumsuz görüş de insanın düşüncelerini tetikler. Kendi düşüncelerinizin oluşmasına, berraklaşmasına neden olur. Fikir zıddından da doğar. Kaynak bu anlamda “paylaşılmış/hemfikir olunmuş” düşüncelerin listesi değildir.
("Clash of ideas brings forth the spark of truth." Fikirlerin çarpışması hakikat kıvılcımını meydana getirir.(Avustralya-aborjin atasözü)
“Barika-i hakikat müsademe-i efkardan doğar”
Hakikatin kıvılcımı fikirlerin çarpışmasından doğar. (Namık Kemal(Ziya Paşa?))
Ayrıca insan bir göz atmışsa, doğrudan(yani ayni kelimelerle olmasa da) kullanmamış da olsa dürüstlük adına o kaynaktan bahsetmelidir.
Zira “Bilginin kullanılması” bulanık bir durumdur. İnsan bir süre sonra yazdıklarını kendisi bulmuş zannedebilir. Oysa her yeni bilgi (saçma da olsa )insan beyninde bir iz bir tortu bırakır.
Yazınızı kurmaya başladığınızda ne nerden kaynaklanmış bilemezsiniz.
Kaynak vermek, ben bu yazıyı hazırlarken “Şu yazıları okudum,buldum” demektir. Kullandım değil. Bu anlamda kaynak “Ben bu yazıyı yazdığımda benden önce bunlar vardı” demek anlamına da gelir.
Sıradan insanlar, aslında kendilerine ait olduğunu sandıkları ama ordan burdan duydukları ve okuduklarının tortusu ile konuşur ve yazarlar. Ama vahim olan, düşünmeyen, ama tv programlarını ve başka görüş sahiplerini dinleyerek , köşe yazılarını okuyarak fikir ürettiğini zanneden ama kendine ait olmayan doldurulmuş fikir (bilgi değil) ile konuşan o kadar çok aydın(?) var ki. Ülkemizde her alanda bu durumda olan o kadar çok "koyma akıllı" insan var ki. ( Düşünen insanlar susarsa nasıl konuşacaksınız?)
En seçkin görünenleri bile bir gün fark ediyorsunuz , fikri çalıntı.
Örneğin bir romancının yazdığı bir kitabın ne olduğunu anlamak için o yazarın birikimini didiklemek hoş kapıların açılmasına neden olabilir. Ne okumuş, olumlu,olumsuz nerelerden beslenmiş? Çok geniş bir yelpazede okumuş ve ortamda bulunmuşsa romanın neresinin kendine ait neresinin yürütme olduğunu anlayabilmek için bir an için “o” olmanız gerekir.
“O” olamayacağınız için o sizden bir adım öndedir. Ortaya çıkarılan bir eser yüzlerce bilginin yeniden kurgulanmasından başka bir şey değildir. İstisnalar da vardır elbette.
Romanı okuduktan bir süre sonra okuduğunuz başka bir kitapta daha önce duymuş gibi olduğunuz bir düşünce,olay,fikir karşınıza çıkar. Romanda kullanılan fikir ile kaynağı karşılaştırırsınız. Hangisi daha önce yeşermiş?
Olmaz ya , şöyle bir hayalim vardır.
Çok okunan bir roman için bir bilgi bankası oluştursak ve kitabı okuyanlara desek ki : bu kitapta karşılaştığınız karakterleri, herhangi bir bilgiyi, durumu, cümleyi , olayı vb. daha önce okumuş, görmüş ve duymuşsanız lütfen şu siteye kaynağı ile kaydedin. Ben inanıyorum ki bu geniş katılımlı bilgi bankası o romanı deşifre eder. Ne kadar özgün ya da değil anlamak imkanımız olur.
Bunu yapamayacağımız için ilk duyduğumuz her şey bize özgün görünüyor. Oysa özgün diye bir şey yoktur. “Yeniden kurgu” vardır.
Zamanımız “Kurgu Çağı”dır.
Korsan …..
Konu üzerinde düşünmemiş olanlar için hayat kolaydır. Bence onların bıyık altından gülmesinin değeri yoktur.
Öte yandan intihalin suç değil, sıradan bir iş olarak görüldüğü bir toplumda bilgi, kaynak vb konuların değeri de yoktur. Bence korsanı ortadan kaldırmak istiyorsak önce intihal’i kaldırmamız gerekir.
Geçmişte üniversitelerde verdiğim seminer, kurslarda gençlerimizin düşünmediklerini , sloganlarla hayatı idare ettiklerini görmüştüm.
Bazı yazıların altına “yorum” adı ile yapılan saldırıların nasıl bir “cemaat kültürü”nden kaynaklandığını yaşamıyor muyuz? Üzücü olan bu cemaatin içinde toplumda “yer“ işgal eden ünlüler de olmasıdır. Kimisi de susma hakkını kullanır. (?)
Ekonomik yaşam, iş bulma güçlüğü,insanları “kapı kulu” haline getiriyor maalesef.
Bunlardan birisini çok iyi hatırlıyorum. Tiyatro eğitimi alan 4.sınıf öğrencisi idi. Genel çoğunluğa uyarak birisine “saldırma”nın onun için gelecekte rol/iş garantisi olacağını düşünüyor gibiydi.Onu anlamaya çalıştım.Bu ortamda aile içi,dışı toplumsal hayatta ne zorluklar yaşadığını hayal ettim.
Aslına bakarsanız yazı altlarına yorum(?) yazanların pek çoğu genç.Bazıları gece duvarları boyayanlar gibiler.. Onlara kızamıyorum,anlamaya çalışıyorum. Ülkem adına çok üzülüyorum. Onlarla çene yarıştırmanın da bir anlamı ve yararı yok. Zira gençlik duracağı yeri, söyleyeceği sözü bilememek demek değil mi zaten! (Gerçi bizde söyleyeceği sözü bilemeyen sakalı ağarmış o kadar kişi var ki!) Onlar saklandıkları yerlerden vurkaç yapmayı seviyorlar. Çoğu ile yüz yüze gelseniz söyleyecek sözleri yoktur. Belki de size saldırmak onların kendi çevrelerinde prestijlerinin artmasına neden oluyordur. Onlar size karşı değildirler kendilerinden yanadırlar sadece. Belki de birilerine yaranmaktır dertleri.
Kendilerini ifade ederken dağınıkları apaçık ortadayken karşısındakine benzer eleştirileri getiriyor olmalarını nasıl anlatsam..
500 kelimelik bir yazı yazabilme çabasına bile katlanamazlar.Yazabilirler mi kuşkuluyum.
Bir kısmı da yazıyla değil yazan ile ilgilenmeyi tercih ederler. Düşüncenin önemi yoktur. Varsa yoksa “Kim söylemiş?” Düşünce , söyleyen ile değerlenir onlara göre.
Otoriteyi hemen kabul ederler. Nice “zırva” yazıya yorum yapmazlar , konuşmaya alkış tutarlar.
Oysa düşüncenin kendisi, söyleyenden önemlidir.
Bir kısım genç ise kendi meslekleri olan/olacak konuda konuşur yazarken çok ateşlidirler ama saman alevidirler. Hayal edip yapamadıklarının, olmak isteyip de olamadıklarının ezikliği içindedirler. Sanatın içinde olup “külhanbeyi” ağzıyla konuşurlar. Sanatın mizah,zeka,akıl dolu söyleminden haberleri bile yoktur. “Fakirlik”lerini ortaya koyarlar yazdıkları ile.
Ama tahsilini aldıkları tiyatroda nice tiratlar,sözler vardır.
Onlara diyeceğim şudur:
“Bu kadarı az delikanlı..
Oysa neler neler bulunmaz söylenecek…
Aslı iş edada..
……………
Olsaydı biraz nükte biraz malumatınız
Karşıma geçip bunları sayardınız.
Fakat sizde nükteden eser yok zerre kadar.
Neyleyim Cenabıhak ihsan buyurmamışlar…”(Cyrano de Bergerac)
Ama gençlerin de bir türlü düzeleceklerine olan inancı da yitirmemek gerekiyor.
Belki kışkırtılırlarsa kendilerini aşarlar. Kimbilir?
Melih Anık
Yazıya eklenen “Kaynaklar” ile ilgili şöyle düşünüyorum:
Kimisi yazıya doğrudan bağlantılı olanlardır. Onlardan alıntı yapılmıştır.
Kimisi yazıda kullanılmamış da olsa başkaları için yararlı olacağını düşünülen yani “Ararken karşıma çıktı siz de bir bakın” anlamına gelen kaynaklardır. Onlardan alıntı yapılmamıştır. Bu okuyucu için kolaylık sağlama anlamındadır.
Kaynak ile ayni görüşte olmanız gerekmez. Bazen olumsuz görüş de insanın düşüncelerini tetikler. Kendi düşüncelerinizin oluşmasına, berraklaşmasına neden olur. Fikir zıddından da doğar. Kaynak bu anlamda “paylaşılmış/hemfikir olunmuş” düşüncelerin listesi değildir.
("Clash of ideas brings forth the spark of truth." Fikirlerin çarpışması hakikat kıvılcımını meydana getirir.(Avustralya-aborjin atasözü)
“Barika-i hakikat müsademe-i efkardan doğar”
Hakikatin kıvılcımı fikirlerin çarpışmasından doğar. (Namık Kemal(Ziya Paşa?))
Ayrıca insan bir göz atmışsa, doğrudan(yani ayni kelimelerle olmasa da) kullanmamış da olsa dürüstlük adına o kaynaktan bahsetmelidir.
Zira “Bilginin kullanılması” bulanık bir durumdur. İnsan bir süre sonra yazdıklarını kendisi bulmuş zannedebilir. Oysa her yeni bilgi (saçma da olsa )insan beyninde bir iz bir tortu bırakır.
Yazınızı kurmaya başladığınızda ne nerden kaynaklanmış bilemezsiniz.
Kaynak vermek, ben bu yazıyı hazırlarken “Şu yazıları okudum,buldum” demektir. Kullandım değil. Bu anlamda kaynak “Ben bu yazıyı yazdığımda benden önce bunlar vardı” demek anlamına da gelir.
Sıradan insanlar, aslında kendilerine ait olduğunu sandıkları ama ordan burdan duydukları ve okuduklarının tortusu ile konuşur ve yazarlar. Ama vahim olan, düşünmeyen, ama tv programlarını ve başka görüş sahiplerini dinleyerek , köşe yazılarını okuyarak fikir ürettiğini zanneden ama kendine ait olmayan doldurulmuş fikir (bilgi değil) ile konuşan o kadar çok aydın(?) var ki. Ülkemizde her alanda bu durumda olan o kadar çok "koyma akıllı" insan var ki. ( Düşünen insanlar susarsa nasıl konuşacaksınız?)
En seçkin görünenleri bile bir gün fark ediyorsunuz , fikri çalıntı.
Örneğin bir romancının yazdığı bir kitabın ne olduğunu anlamak için o yazarın birikimini didiklemek hoş kapıların açılmasına neden olabilir. Ne okumuş, olumlu,olumsuz nerelerden beslenmiş? Çok geniş bir yelpazede okumuş ve ortamda bulunmuşsa romanın neresinin kendine ait neresinin yürütme olduğunu anlayabilmek için bir an için “o” olmanız gerekir.
“O” olamayacağınız için o sizden bir adım öndedir. Ortaya çıkarılan bir eser yüzlerce bilginin yeniden kurgulanmasından başka bir şey değildir. İstisnalar da vardır elbette.
Romanı okuduktan bir süre sonra okuduğunuz başka bir kitapta daha önce duymuş gibi olduğunuz bir düşünce,olay,fikir karşınıza çıkar. Romanda kullanılan fikir ile kaynağı karşılaştırırsınız. Hangisi daha önce yeşermiş?
Olmaz ya , şöyle bir hayalim vardır.
Çok okunan bir roman için bir bilgi bankası oluştursak ve kitabı okuyanlara desek ki : bu kitapta karşılaştığınız karakterleri, herhangi bir bilgiyi, durumu, cümleyi , olayı vb. daha önce okumuş, görmüş ve duymuşsanız lütfen şu siteye kaynağı ile kaydedin. Ben inanıyorum ki bu geniş katılımlı bilgi bankası o romanı deşifre eder. Ne kadar özgün ya da değil anlamak imkanımız olur.
Bunu yapamayacağımız için ilk duyduğumuz her şey bize özgün görünüyor. Oysa özgün diye bir şey yoktur. “Yeniden kurgu” vardır.
Zamanımız “Kurgu Çağı”dır.
Korsan …..
Konu üzerinde düşünmemiş olanlar için hayat kolaydır. Bence onların bıyık altından gülmesinin değeri yoktur.
Öte yandan intihalin suç değil, sıradan bir iş olarak görüldüğü bir toplumda bilgi, kaynak vb konuların değeri de yoktur. Bence korsanı ortadan kaldırmak istiyorsak önce intihal’i kaldırmamız gerekir.
Geçmişte üniversitelerde verdiğim seminer, kurslarda gençlerimizin düşünmediklerini , sloganlarla hayatı idare ettiklerini görmüştüm.
Bazı yazıların altına “yorum” adı ile yapılan saldırıların nasıl bir “cemaat kültürü”nden kaynaklandığını yaşamıyor muyuz? Üzücü olan bu cemaatin içinde toplumda “yer“ işgal eden ünlüler de olmasıdır. Kimisi de susma hakkını kullanır. (?)
Ekonomik yaşam, iş bulma güçlüğü,insanları “kapı kulu” haline getiriyor maalesef.
Bunlardan birisini çok iyi hatırlıyorum. Tiyatro eğitimi alan 4.sınıf öğrencisi idi. Genel çoğunluğa uyarak birisine “saldırma”nın onun için gelecekte rol/iş garantisi olacağını düşünüyor gibiydi.Onu anlamaya çalıştım.Bu ortamda aile içi,dışı toplumsal hayatta ne zorluklar yaşadığını hayal ettim.
Aslına bakarsanız yazı altlarına yorum(?) yazanların pek çoğu genç.Bazıları gece duvarları boyayanlar gibiler.. Onlara kızamıyorum,anlamaya çalışıyorum. Ülkem adına çok üzülüyorum. Onlarla çene yarıştırmanın da bir anlamı ve yararı yok. Zira gençlik duracağı yeri, söyleyeceği sözü bilememek demek değil mi zaten! (Gerçi bizde söyleyeceği sözü bilemeyen sakalı ağarmış o kadar kişi var ki!) Onlar saklandıkları yerlerden vurkaç yapmayı seviyorlar. Çoğu ile yüz yüze gelseniz söyleyecek sözleri yoktur. Belki de size saldırmak onların kendi çevrelerinde prestijlerinin artmasına neden oluyordur. Onlar size karşı değildirler kendilerinden yanadırlar sadece. Belki de birilerine yaranmaktır dertleri.
Kendilerini ifade ederken dağınıkları apaçık ortadayken karşısındakine benzer eleştirileri getiriyor olmalarını nasıl anlatsam..
500 kelimelik bir yazı yazabilme çabasına bile katlanamazlar.Yazabilirler mi kuşkuluyum.
Bir kısmı da yazıyla değil yazan ile ilgilenmeyi tercih ederler. Düşüncenin önemi yoktur. Varsa yoksa “Kim söylemiş?” Düşünce , söyleyen ile değerlenir onlara göre.
Otoriteyi hemen kabul ederler. Nice “zırva” yazıya yorum yapmazlar , konuşmaya alkış tutarlar.
Oysa düşüncenin kendisi, söyleyenden önemlidir.
Bir kısım genç ise kendi meslekleri olan/olacak konuda konuşur yazarken çok ateşlidirler ama saman alevidirler. Hayal edip yapamadıklarının, olmak isteyip de olamadıklarının ezikliği içindedirler. Sanatın içinde olup “külhanbeyi” ağzıyla konuşurlar. Sanatın mizah,zeka,akıl dolu söyleminden haberleri bile yoktur. “Fakirlik”lerini ortaya koyarlar yazdıkları ile.
Ama tahsilini aldıkları tiyatroda nice tiratlar,sözler vardır.
Onlara diyeceğim şudur:
“Bu kadarı az delikanlı..
Oysa neler neler bulunmaz söylenecek…
Aslı iş edada..
……………
Olsaydı biraz nükte biraz malumatınız
Karşıma geçip bunları sayardınız.
Fakat sizde nükteden eser yok zerre kadar.
Neyleyim Cenabıhak ihsan buyurmamışlar…”(Cyrano de Bergerac)
Ama gençlerin de bir türlü düzeleceklerine olan inancı da yitirmemek gerekiyor.
Belki kışkırtılırlarsa kendilerini aşarlar. Kimbilir?
Melih Anık
Etiketler:
günce,
kaynak kullanımı,
korsan
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)